خانه‌ای برای پاسداشت انسان

ما باور داریم که ارزشمندترین سرمایه‌ی این جهان، انسان است. نه به سبب آنچه می‌داند، نه به سبب آنچه دارد، نه به سبب جایگاهی که به دست آورده است؛ بلکه صرفاً به این دلیل که انسان است.

هر انسان، با هر گذشته‌ای که پشت سر گذاشته، هر زخمی که بر جان دارد، هر موفقیتی که تجربه کرده یا هر شکستی که از آن عبور کرده، حامل کرامتی است که نباید نادیده گرفته شود.

یعنی هیچ انسانی به ابزاری برای رسیدن به هدف تبدیل نشود.

یعنی آموزش، پیش از آنکه به انتقال دانش بیندیشد، به حفظ شأن انسان فکر کند.

یعنی در گفت‌وگو، احترام بر قضاوت مقدم باشد.

یعنی مسئولیت، جایگزین سرزنش شود و حقیقت، با مهربانی بیان شود.

یعنی رشد، نه در رقابت با دیگران، بلکه در آشتی با خویشتن معنا پیدا کند.

ما نام «خانه» را آگاهانه انتخاب کرده‌ایم. زیرا خانه، جایی است که انسان می‌تواند خودِ واقعی‌اش باشد؛ جایی که امنیت، اعتماد، گفت‌وگو و پذیرش، پیش از هر آموزش دیگری حضور دارند.

آرزو داریم هر کسی که وارد دایان می‌شود، احساس نکند به یک مؤسسه‌ی آموزشی آمده است؛ بلکه احساس کند وارد خانه‌ای شده که او را همان‌گونه که هست می‌بیند.

ما نمی‌توانیم رنج را از جهان حذف کنیم. اما می‌توانیم خانه‌ای بسازیم که در آن، انسان با احترام دیده شود، با مهربانی شنیده شود و با مسئولیت همراهی شود.

اگر دایان بتواند حتی یک انسان را آگاه‌تر، مهربان‌تر، مسئول‌تر و اصیل‌تر از دیروز روانه‌ی زندگی کند، باور داریم که رسالت خود را آغاز کرده‌ایم.